Chapetas

A actividade da que falamos hoxe xa non é actual: desenvolveuse aló polos meses de marzo e abril. E convertiu aos alumnos e alumnas de primeiro de ESO en pequenos cineastas.

A idea inicial foi realizar un pequeno filme que tivera como base unha situación ficticia de acoso escolar. A finalidade: facer patente o abuso creado por este tipo de actuacións, o aillamento da persoa acosada, a necesidade de evitar este sofremento. O medio empregado: gravacións de vídeo con teléfonos móbiles. O resultado, unha pequena película, que logo foi subida a youtube:



Que tal?
A veces sorprende o que se pode facer coa pequena tecnoloxía que temos todos os días nas nosas mans. Só queda agardar que as finalidades para as que se utilizan tamén sexan conseguidas.

O tesouro oculto en 4ºC

O rostro sorrinte que vedes na foto é o dunha compañeira nosa, que está sendo entrevistada por Tomás (recoñecedes a Tomás, non?). O motivo da entrevista é que esta moza acaba de publicar a súa primeira novela: El tesoro oculto. Esta non é unha noticia nova, pois todos poidéchedes presenciar esta simpática presentación que tivo lugar hoxe no Salón de Actos do noso instituto.

Tania Carro Carbia fala así do seu libro: "Siempre me han fascinado las historias de tesoros porque contienen todos los factores que yo busco en una novela: misterio, secretos, intriga... y ahora, he creado un libro tal y como a mi me gustan". Impresiona saber ademais que, cos seus quince anos, non concibiu esta novela como unha obra independente, senón formando parte dunha triloxía na que segue traballando. "Estoy narrando la vida de una persona que se ve obligada a crecer y a entender cosas muy dolorosas, que en su momento, muchas veces, no logramos entender".

Nun momento da entrevista, Tomás pregúntalle á súa compañeira de 4º de que maneira se puxo en contacto coa editorial que lle publica o libro. E Tania non dubida a resposta: "Por Internet..." (outra vez a Web 2.0 subministrando recursos impensables ata hai ben pouco...!)

"¡Ojalá disfrutes leyendo este libro, como lo he hecho yo al escribirlo!", remata Tania. A alumna e compañeira que temos ao lado todos os días. Un dos nosos tesouros ocultos, de 4ºC.

Benvida a "Déixate de contos..."

Queremos dar a nosa máis cálida benvida ao segundo blog nacido no IES de Oroso. Un blog irmán, que nace do labor do Equipo de Normalización Lingüística (o traballo técnico vai pola conta do Servizo de Normalización do Concello de Oroso).

Se tedes curiosidade por coñecer lendas relacionadas coas terras do concello de Oroso, visitádeo. Neste momento contén unha recolleita de nove, todas interesantes, realizada por alumnado do noso instituto. Colleita propia, polo tanto.

Alguén dá máis?

Grafiteiras en acción

Create Your Own
Quen non gozou algunha vez de pintar libremente nas paredes?
Quen diga nunca, ten algún fallo na memoria: cando somos pequenos, unha das actividades máis gratificantes (ou grafiticantes?) consiste en pintar incluso coas mans sobre calquera superficie. E as paredes non se libran desa ansia. Para desgusto das nais e dos pais, que de súpeto comezan a ver os tabiques do seu fogar cheos do que eles din ser borranchos e manchas. Desta maneira os neniños e as neniñas descobren que esa actividade, para eles lúdica, tén tamén un marcado carácter transgresor.

Esas son as dúas cualidades que o Graffitti conserva: é unha forma de expresión lúdica, con carácter transgresor.

Observade, pois, como transgreden o muro (un muro feo e gris) do instituto as nosas alumnas grafiteiras máis destacadas. A que o deixaron feito unha monada?

Para saber máis sobre esta arte, podes buscar a palabra graffiti na Wikipedia.
Para visualizar unha boa mostra de graffitis de todos os xéneros e calidades, pica aquí.
Para poñerte ao día sobre sobre o papel da muller no graffiti, pica aquí.

Produción propia:

ESTOU BEN DA CABEZA

Xamais admitirei que
existen pementos musicais.
Estou por xurar que
as verzas son mudas
e sempre negarei que
as leitugas falan chinés.
Sinto no meu interior que
os tomates son incapaces de cantar coplas.
Nunca direi que
os chícharos bailan a muiñeira.
Estou convencida de que
non choran de emoción as cenorias.
e xamais poderei dicir que
as verduras son marchosas.

(Agora vólveo a ler, pero de abaixo a arriba, incluíndo o título)

Raquel Marco Mejuto